اجابت

تفریح از منظر اسلام

اسلام همواره راه سعادت و خوشبختی دنیوی و اخروی بشر را تبین کرده است و می کوشد با بیان جذابترین و ساده ترین روش ها بشر را به تعالی سوق دهد . اسلام به انسان ارزش زیادی قائل شده و او را مستحق استفاده از تمام امکاناتی که خداوند به واسطه لطفش و خلقتش در اختیار انسان قرار داده است ، میداند .

در سلام راجع به لذت های دنیوی توجه خاص صورت گرفته است به این معنا که انسان مجاز است از تمام لذتهای دنیا بهرمند شود مگر اندکی از آن که از سوی خالق یکتا منع شده است .

خداوند در قرآن انسان ها دعوت کرده است که به سیر و سفر بپردازند و نسبت به آنچه که او به انسان ارزانی کرده است تدبیر نمایند و به معرفت الهی برسند ، لذا این رهگذر انگیزه انسان را برای مسافرت کردن و تفریح کردن زیاد می کند چرا که ذات و فطرت انسان زیبایی را دوست دارد و یکی از مصادیق زیبایی تفریح کردن است کما اینکه بزرگان دین اسلام من جمله پیامبر(ص) و ائمه اطهار (ع) هم در رفتارها و سیره های عملی و نظری خود به اهمیت تفریح کردن اشاراتی داشته اند .

به طور مثال حضرت رسول (ص) بیشتر اوقات فراغت خود را با تیر اندازی ، شنا کردن و یاد دادن شنا به دیگران ، اسب سواری و کارهای شایسته دیگر سپری می کردند و دیگران را هم به این کار ها تشویق می نمودند .

یا اینکه امام جعفر صادق (ع) هم با شرکت کردن در برخی از مسابقات تیر اندازی و کارهای رزمی و گفتمانهای دینی و با خانواده خود برای گردش به بیرون می رفتند و تفریح می کردند .

با بیان مختصری از سیره پیامبر (ص) و ائمه اطهار(ع) به این نتیجه می رسیم که نفس تفریح کردن نتنها در اسلام مورد بی احترامی نیست بلکه مورد ستایش قرار گرفته است و لذا آموزه های دینی به ما می گوید که نسبت به تقویت روحیه خود باید تفریح کنیم اما باید در نظر داشت که هر تفریحی را هم نمی توان تفریح نامید چه بسا تفریحاتی که موجب کاشتن بذر گناه باشد و مقدمه ای برای به فساد کشیدن دیگران باشد .

به طور مثال یکی از تفریحاتی که امروزه در جهان کنونی و به خصوص در کشور ما باب شده است پارتی هایست که در داخل یا خارج از شهر ها بر گزار می شود به بهانه تفریح کردن و با این توجیه که جوانان نیاز به تفریح دارند ، اقدام به هر عملی می کنند از خوردن مشربات الکی گرفته تا تجاوز کردن به یکدیگر و فسادهای دیگری که قابل بیان نیست .

لذا اسلام راه اعتدال را پیش گرفته است و برای هر چیزی و هر کاری حدّی قرار داده است و برای تفریح چارچوبی متناسب با شخصیت و کمال انسانی قرار داده است تا اینکه انسان از مرتبه انسانیت تنزول پیدا نکند به مرتبه حیوان بودنش ، و این حدّ فاصل موجب می گردد که انسان نسبت به رفتارهای خود چه در قالب تفریح و کارهای دیگر ارزش و قداست خود را حفظ نماید .

اسلام از این زاویه به تفریح نگاه می کند که تفریح موجب نشاط و امیدواری و شادابی انسان در زندگی می شود و روح را تروات و شادابی می بخشد و موجب میگردد انسان بهتر از حقیقت آفرینش دنیا و لذایذ آن بهرمند گردد .

بنابراین پرداختن به تفریحات سالم از این جهت که موجبات فساد در آن نباشد نتنها ممنوعیتی ندارد بلکه مورد ستایش هم هست و چه بسا که رضای خدا هم در آن باشد و اجری بزرگ نزد خداوند داشته باشد بویژه که با همسر و فرزندان و قوم و خویش ها به صورت دست جمعی باشد مطلوبتر خواهد بود . لذا توصیه اسلام به این است که اگر فرصت و فراغتی حاصل گردید با توجه به وسع مالی اشخاص ، حتما به تفریحات سالم بپردازند به خصوص زمانی که انسان توانایی انجام آن را داشته باشد که بهترین زمان دوران جوانیست ، و جوان تا می تواند باید فرصت ها را برای تفریح نباید از دست بدهد.